حلال ترین و حرام ترین مشاغل زنان کدام هستند ؟
دین اسلام کامل ترین دین همه جانبه است که حتی در ریزترین و جزئی ترین موارد برنامه دارد. سیره اهل بیت و ائمه اطهار(ع) راه اسلام را برای تمام پیروان نشان داده اند. اشتغال زنان و تقسیم بندی وظایف میان زنان و مردان نیز یکی از مواردی است که اسلام راهکارهایی را ارائه داده است.

دین اسلام برخی از مشاغل را حرام و بعضی را مکروه دانسته است که بهتر است به عنوان شغل اصلی در نظر گرفته نشوند. یکی از برترین عبادات نزد پروردگار اشتغال به کسب و کار حلال است و چنین کاسبانی، حبیب خدا نام می گیرند (الکاسب حبیب الله) و در نقطه مقابل، اشتغال به کسب حرام، ممنوع و باطل است و مرتکبین آن محارب با خدا نامیده می شود مانند افراد رباخوار که در قرآن (فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ؛ سوره بقره، آیه 279) نامیده شده اند.


در صدر اسلام بسیاری از زنان، فعالیت های اقتصادی انجام می دادند که ائمه اطهار نه تنها آنها را از ادامه کار و تلاش نهی نمی کردند بلکه در بعضی موارد با لحنی خوب، زنان شاغل را تشویق به ادامه کار می کردند اما به حلال و حرام بودن کار آنها بسیار تاکید می کردند.

در روایات اسلامی و کتب فقهی دو شغلی نام برده شده است که جزو مشاغل مباح هستند، اما در برخی شرایط، درآمد حاصل از آنها کراهت دارد یا حرام است.

مشاغل حرام برای زنان

1-آرایشگری:
درآمد آرایشگری زمانی حرام است که اگر :

در کتاب های فقهی اصطلاحی با عنوان «تدلیس ماشطه» به معنای «حیله گری آرایشگر» وجود دارد یعنی اگر آرایشگر با ترفندهای ، عیوب زن را بپوشاند و او را زیباتر کند تا زمینه ازدواج او را با مردی فراهم سازد، به این کار تدلیس ماشطه گفته می شود و درآمد آن حرام است اما اگر آرایشگر بدون هیچ قصدی زنی را آرایش کند ولی آن زن خود، قصد فریب دیگری را داشته باشد، اجرت آرایشگر حلال است و تدلیس بر آن صدق نمی کند. (شهید ثانی، مسالک الافهام، ج 3، ص 129)

بعد از واژه تدلیس، عنوان تبرج برای زن آرایشگر مطرح می شود. تبرج در واژه های قرآنی به معنای خودنمایی است. کلمه تبرج از ماده برج گرفته شده است که به معنی زنی است که زیبایی های خود را برای مردان آشکار می کند. اگر ارایشگر ، زنی را به طور تبرج آرایش کند، خود کار تزئین حرام است بنابراین درآمد حاصل از آن نیز حرام می شود.

موضوع مورد بحث دیگر درباره شغل آرایشگری خانم ها، دریافت دستمزد است. بهتر است که آرایشگر برای دریافت دستمزد خود شرطی نگذارد و هر آنچه که مشتری به او می دهد بپذیرد. مستحب است آرایشگر مبلغ بیش از حق خود را طلب نکند و مشتری دستمزد آرایشگر را بپردازد.